Als klein meisje

Als klein meisje weet ik niet wat voelde
Als klein meisje weet ik niet waar ik was
Als klein meisje weet ik niet met wie ik was
Als klein meisje weet ik niks meer.

Geen referentiekader
Geen herinneringen
Geen gevoelens
Geen liefde
Geen plezier
Niks

Over deze pijn mag niet gesproken worden.
Over deze angst mag niet gesproken worden.
Over deze woede mag niet gesproken worden.
Over dit verdriet kan niet gesproken worden.

Bij emotionele onbeschikbaarheid van ouders kan het zijn dat je zo in de zorgstand komt om er voor hun te zijn, waardoor je jezelf vanaf kleins af aan weg cijfert.
Of dat het zo onveilig is, waardoor je totaal naar buiten gericht bent. In beide gevallen kan je niet leven vanuit je eigen authenticiteit.
Je sluit je af voor je eigen gevoel en staat aan voor de ander.

Dit kan betekenen dat je daarom niets kan herinneren van vroeger.
Dit kan betekenen dat je angsten voelt, en niet weet waar het vandaan komt.
Dit kan betekenen dat je heel boos wordt, omdat je al die jaren zoveel gevoelens hebt onderdrukt.
Dit kan betekenen dat je niet begrepen wordt als je huilt.

Paarden leven in het hier en nu. Zullen je nooit veroordelen en laten direct zien of je in je hoofd zit in plaats van in je lichaam. Door te weerspiegelen van de paarden wat er gezien mag worden, zal het lichaam hierop reageren en zullen de paarden helpen het lichaam te ontladen.

Dit allemaal veilig en non verbaal ❤️