En ook nu weer, na een intake….

En ook nu weer, na een intake….
Ze zat tegenover me. Een vrouw met een zichtbaar litteken van een trauma, vastberaden om het achter zich te laten. Het ging al beter en ze keek vooruit, richting werkhervatting.

Ik nodigde haar uit om vragen te stellen. Dat voelde veilig, zei ze. We gingen laag voor laag dieper. Tot we bij de kern kwamen.

Ze keek me aan en zei zacht:
“Jeetje dit raakt me. Het is zo confronterend om te zien dat wat ik nu voel, eigenlijk een oud verhaal is. Een oud pijnpunt in een nieuw jasje”.

Als je écht duurzaam wilt reïntegreren, kijken wij verder dan het protocol.
We kijken naar het geheel.
Waar zit de echte pijn?
Wat wil er gezien worden?
Wat mag er eindelijk aangeraakt worden?

En laat staan wanneer je voor het eerst bij de paarden komt, dan zien we pas echt wat er non-verbaal speelt. De spiegel die zij bieden, liegt nooit.

Want pas als dat gebeurt, ontstaat er ruimte.
Ruimte om te helen.
Om te groeien.
En om weer volledig inzetbaar te zijn,
niet ondanks wat je hebt meegemaakt,
maar mét alles wat je hebt doorleefd ❤️

Misschien herken je iets in dit verhaal.
Dat je voelt dat er iets schuurt. In je werk. In je team. Of in jezelf? En dat je van binnen weet: er is iets dat gezien wil worden.
Voel je welkom.
Om te onderzoeken
Om stil te staan.
Om te groeien, in jouw tempo, op jouw manier 🙏